Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

~Μάνια Μεζίτη~


Η Μάνια Μεζίτη γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε στα Τ.Ε.Ι Αθήνας, και στο The Open University, UK (Honours Degree in Literature). Παρακολούθησε τον διετή κύκλο σπουδών του Ε.ΚΕ.ΜΕ.Λ στη μετάφραση από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα. Από το 2007 έως το 2010 συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα ως επαγγελματίας αναγνώστρια αγγλόφωνης λογοτεχνίας. Έχει μεταφράσει βιβλία, ποιήματα και άρθρα για έντυπα ή ηλεκτρονικά περιοδικά και εφημερίδες. Επιμελείται τη διαδικτυακή ανθολογία poets.gr










[προγονικό]


απόκρημνες πλαγιές
μαυροντυμένες
ο γιάννης με κολλαριστό πουκάμισο
κάπνιζε πατημένες γόπες
τα όπλα ησύχαζαν δίπλα στην πόρτα
η γιαγιά ετοίμαζε τη μαγγανεία της
ψωμί με ζάχαρη και λάδι
ανάμεσα στα πόδια μας







[μέση γη]


στην Αριάδνη


ήθελα να μιλάω
για τέρατα και ξωτικά
ιστορίες αλλόκοσμες
με γερομάγους πυκνά δάση
πλάσματα μυθικά
ίσως κακότροπα
όχι σαν τους ανθρώπους
λυπημένα










[παραγνωρισμένα]

έχω κάτι φίλους ποιητές

εύθραυστους

μοσχαναθρεμμένους

μου λένε

το τάδε ποίημα μου

πολύ καλό

μπήκε εδώ

μπήκε εκεί

και με κοιτούν κατάματα






[κόκαλα]

έτσι που συρρικνώθηκα

να μην ενοχλώ 

λέπτυναν τα χέρια μου

ούτε μολύβι να πιάσω

πέρασε χρόνος

έγινα λιγότερη







[παρήχηση]

μου άρεσαν

με σίγμα

οι ποιητές

σεφέρης

ασλάνογλου

σαχτούρης

σύμφωνο που

ακούγεται βοήθεια

παρηγοριά ψυχής

το ζήτα του καρούζου

με αποθάρρυνε

γενναίο

αλλά δύσκαμπτο

αδύνατον να

του γυρέψω κάτι 
















Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

~Ελευθέριος Αχμέτης~


Ο Ελευθέριος Αχμέτης γεννήθηκε το 1986 στο Κιάτο. Ασχολείται με το θέατρο ως ενεργό μέλος της Σικυώνιας Σκηνής. Δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 2014 με τον τίτλο "Επτά" (εκδ. Εκάτη), με την οποία ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα (2015). Αρθρογραφεί σε εφημερίδες, διαδικτυακά περιοδικά και άλλα έντυπα. Διατηρεί το μπλογκ "Και τι άλλο είναι η τέχνη παρά λεπτομέρειες" με την διεύθυνση : http//:eletheriosaxmetis.blogspot.com Το "Επτά", ακολουθεί η ποιητική συλλογή "Ιντερμέδιο".

{https://eletheriosaxmetis.blogspot.gr/}








Το μαντίλι


Ένα λευκό μαντίλι, ιδρωμένο και βρώμικο.
Πεταμένο στα πόδια μου,
μόλις κάθισα στη θέση του τρένου. Νύσταξα?
έχω δρόμο μπροστά μου. Με πήρε ο ύπνος...
Μήνυμα, ξύπνησα.
Μια μικρή Ασιάτισσα πριγκίπισσα
έτρεχε στον διάδρομο,
πήρε ένα καθαρό υγρό μαντίλι και καθάρισε
τα πόδια,
τα χέρια και στη συνέχεια
το πρόσωπο ενός υπηκόου της.
Φεύγοντας, της έπεσε το μαντίλι στα πόδια μου.







Όταν έκλαψε η Αντιγόνη
Αντιγόνη: «Ω, τάφε μου».
Μια κυρία από το κοινό: Αυτό είναι!
Αυτή η σκηνή είναι σπουδαία!
Δεν θρηνεί απλά η Αντιγόνη...
Μια άλλη κυρία από το κοινό: Αλλά;
Επαναστατεί και εναντιώνεται στην εξουσία!
Εγώ νομίζω είναι υποτονική.
Ακούγεται από το θέατρο ένα παρατεταμένο
«Σσσστττ!!»
Αντιγόνη: «Η παράσταση σταματά!
Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό!
Δεν σέβεστε τίποτα;»
Εκείνη τη στιγμή ακούγεται από πολύ ψηλά στα καθίσματα
ο Νίτσε:
«Οφείλετε να τελειώσετε τη σκηνή, αγαπητή μου
Αντιγόνη».
Ο Καστοριάδης λίγο πιο πέρα δείχνει να συμφωνεί,
έχει και ένα κρυφό χαμόγελο
σαν να λέει: «Αυτό είναι η αληθινή έκφραση
του ανθρώπου.
Ο Λόγος του και η διαφωνία του στο επίκεντρο».
Η Αντιγόνη συνέχισε και καταχειροκροτήθηκε.





Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

~Παναγιώτης Μηλιώτης~


Ο Παναγιώτης Μηλιώτης γεννήθηκε το 1983 

στην Αθήνα. Εργάζεται ως ηλεκτρονικός. Για την 

πρώτη του ποιητική συλλογή «Μια ανάσα 

δρόμο» (εκδ. Αrs Nocturna, 2013), βραβεύτηκε 

με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή της 

Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων (2014). Το 

2017 

κυκλοφόρησε τη δεύτερη ποιητική συλλογή του 

από τις εκδόσεις Θράκα, με τίτλο «Το σκίτσο 

στην ντουλάπα».












Το κύκλωμα


Ξέρω ποιοι κουνούν τα χέρια
και ρυθμίζουν την κυκλοφορία.
Ξέρω και ποιοι πατούν το γκάζι
κι αγκομαχούν τα φορτηγά
με τα φορτία τους στην πλάτη.
Αυτοί που κουνούν τα χέρια
ινκόγκνιτο κυκλοφορούν.

Και καταφέρνουν να φεύγουν
στα παράπλευρα της καραμπόλας
δίχως να πάθουν γρατζουνιά.
Επιστρέφουν, αποφασίζουν
τα νέα κι ακέραια πρόσωπα,
τα οποία μπορούν να ρυθμίσουν
                     την κυκλοφορία.








Νίκος Πλουμπίδης

Όταν σε στήσανε στον τοίχο
σίγουρα θα ’δες, χρόνια και χρόνια γεμάτα τρύπες,
τον εαυτό σου στο τραπέζι να τραβά
μικρούς σταυρούς στη στάχτη
με κέρασμα
και νούμερο που κράτησε η μοίρα σου μια νύχτα.

Σίγουρα θα ’νιωσες να περνά το αίμα σου
μέσα απ’ τους πόρους του φρέσκου χώματος,
το σώμα σου να τραβά να βρει το Σώμα
που τόσο υπεράσπισες μπροστά στους δήμιους.

Αν και ασκεπής εκείνη τη στιγμή ήξερες:
το Σώμα είναι γέφυρα για να πατάμε,
να μετράμε και να στοχεύουμε μ’ όλα μας τα όπλα,
πόσο βαθιά στον ορίζοντα θα πάμε.





Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

~Μαρίκα Συμεωνίδου~


Η Μαρίκα Συμεωνίδου γεννήθηκε στον Πειραιά, είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Πατρών. Έχει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους στην Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ και την Εξέλιξη του παιδιού από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Εργάζεται στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Η πρώτη της ποιητική συλλογή "με τα μάτια των άλλων" εκδόσεις Γαβριηλίδης και η δεύτερη "ΠΛΑΝΗ 18" εκδόσεις Μανδραγόρας επίσης Διηγήματα με τίτλο "ΖΩΗ" Εκδόσεις Γαβριηλίδης. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά όπως η ΠΟΙΗΤΙΚΗ , Φρέαρ, Παρέμβαση και μεταφράσεις της όπως και ποιήματα της στο UNFOLLOW και στο Οροπέδιο.








ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ
in progress
Ο πρώτος καθρέφτης έσπασε στην Πάτρα
Μάσκες πολλές είδε.
Ο δεύτερος καθρέφτης στο Λονδίνο
Ήταν το χιόνι που γίνεται κρύσταλλο
Βαθαίνει η πληγή.
Ο τρίτος καθρέφτης έσπασε σ’ ένα φτηνό ξενοδοχείο
Τα μάτια του ήταν κόκκινα
Από ηδονή και πόνο.






ΑΤΙΤΛΟ
Μετά από χρόνια
θα συναντηθούμε.
Φορώντας το παρελθόν.
Δίπλα στη θάλασσα το όνειρο
που λέγαμε...
Κάτι να μας ευφραίνει.
Τα βλέμματά μας
θα κόβουν, θα σχίζουν
κοιτώντας ώρες ο ένας τον άλλον
θα δίνουν την εξήγηση:
φοβηθήκαμε τότε.
Εσύ να μου λες με το υγρό σου βλέμμα
ακόμα σ’ αγαπάω
κι εγώ να σου λέω
τώρα μ’ αγαπάς;
Σε πιστεύω.












NEA ΑΡΧΗ
Ανέβηκαν τελικά στο λεωφορείο
Μια μητέρα, ένας έφηβος, η γιαγιά και το κορίτσι
Η μητέρα πήγε μπροστά
δεν κοίταξε ούτε μία στιγμή πίσω
Ο έφηβος κοντοστάθηκε μπροστά στο μηχάνημα
για πολλή ώρα σκεφτόταν ν’ ακυρώσει το εισιτήριο
Το κοριτσάκι τούς προσπέρασε όλους
για να περιεργαστεί τον οδηγό
Κι η γιαγιά μένοντας πίσω
κοιτώντας μήπως κάποιος της δώσει τη θέση του
Μια γάτα σηκώθηκε από το κάθισμα
δίπλα σε μια τροφαντή κυρία
Η γιαγιά είπε στη γάτα:
«Γάτα, μη το παπί, γάτα, αγάπα το παπί»
Αναρωτιέμαι, Στεριάδης ή Τζένη
ήταν αυτό που είπε η γιαγιά;

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018

~Φάνης Παπαγεωργίου~


Ο Φάνης Παπαγεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1986. Σπούδασε οικονομικά σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο και είναι Διδάκτωρ Πολιτικής Οικονομίας στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Έχει διδάξει στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές: Πλυντήριο Άστρων (εκδ. Λογότεχνον, 2013, βραχεία λίστα πρωτοεμφανιζόμενων ποιητών για το Βραβείο «Γιάννη Βαρβέρη» 2013), Η Θάλασσα με τα 150 Επίπεδα (εκδ. Κουκούτσι, 2016) και Διώρυγα Μεταξύ Νεφών (εκδ. Θράκα 2018). Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και στα καταλανικά, ενώ έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες.










{Νέος ετών 30}

Όλη του η ζωή
ήταν η κατασκευή συμμετριών
άλλη ιδιότητα δεν είχε
ούτε και δουλειά
ίσως δεν μιλούσε

είχε στόχο να εκχερσώσει
τον κόσμο
να φτιάξει έναν άλλο
συμμετρικό

λες και οι πρακτικές της καρδιάς
στενάζουν από συμμετρία
ή τέσσερα μάτια
δύο ανθρώπων
είναι ποτέ σύμμετρα







{Ποια γενιά;}

Η καύτρα στο στόμα της
το αστέρι του Δαυίδ
έδειχνε κατακείθε
το Θεό να παίζει στα ζάρια
τον σκύλο του
και τον άνθρωπο
γονατιστό καθώς
έχανε την πίστη
στον εαυτό του
φως φανάρι
πως παγιδεύτηκε κι εκείνος
όπως η αράχνη λεία
και ο παλλόμενος ιστός της

είχε ορέξεις
ο αέρας
ήθελε να ξεριζώσει
τον όλεθρο






{Παιδικό παιχνίδι}

Του είπε, αν με αγαπάς
θέλω
να περάσεις το βλέμμα σου
από μέσα μου

κι αυτός για να συγκεντρωθεί
της ζήτησε να κλείσει τα μάτια
έβγαλε το αριστερό
κι ύστερα το άλλο

και έριξε βόλους
πέρασε το ένα κάτω από τα πόδια της

παίξανε τυφλόμυγα



Κυριακή, 29 Απριλίου 2018

~Πέτρος Σκυθιώτης~

Ο Πέτρος Σκυθιώτης γεννήθηκε το 1992 στη Λάρισα. Σπούδασε Παιδαγωγικά. Έχει εκδώσει δύο ποιητικά βιβλία, τη “Συνθήκη ισορροπίας” (Θράκα, 2014) και το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα, 2018). Το 2015 συμμετείχε στο 2ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, στο πλαίσιο της 12ης Δ.Ε.Β.Θ













2 ποιήματα από το βιβλίο
«Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μαρκεζιτς», (Θράκα, 2018)






ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗΣ


Δεν συνήθιζα να κάνω παρέα με φοιτητές της 

Καλών 

Τεχνών.

Κυρίως επειδή δεν συνήθιζα ν’ αθροίζω δόντια 

και διαμάντια,

πόσω μάλλον τσουκάλια με νότες.

Δεν είχα πιάσει ποτέ τον εαυτό μου να λέει, 

παραδείγματος

χάρη, ότι το κόκκινο είναι πέντε ή το κόκκινο είναι 

απόγευμα.

Ωστόσο, εκείνη τη μέρα πλησίασα αυτόν στη στάση 

και

είπα: το κόκκινο είναι κλειδιά, συμφωνείς;

Καθόλου απίθανο, είπε, αλλά που το στηρίζεις;

Το Σικάγο, το Παρίσι, το Λένινγκραντ, την Αβάνα κι 

εμένα·

όλους το κόκκινο μας ξεκλείδωσε.








Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ


Η αγαπημένη μας έξοδος ήταν η παρακολούθηση

παραθρησκευτικών εκδηλώσεων.

Γυμνασθείτε εξ ακοής αγωνισθείτε διά της οράσεως

και είθε η ψυχή σας να απλώνει κινούμενη λίμνη 

στους

μέλλοντας ψυχές κι άλλες να σωρεύει, έλεγε ο 

ομιλητής.

Ακούγαμε προσεκτικά, περιμέναμε κι οι δυο το 

κρίσιμο

σημείο της ομιλίας.

Γι’ αυτό ω ευλογημένοι διαδώστε το μήνυμά μας 

παντού,

οι ψυχές μας αγωνιούν για το θέρος των ελαιών.

Πρέπει να κάνουμε πόλεμο στους άλλους, φώναξε 

κάποιος

δίπλα μας.

Αγαπητέ ανώμαλε, είπε ο Αλμπέρτο,

απλά προσπάθησε να συμμετέχεις σε όσους

περισσότερους άλλους γίνεται.

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

~Δήμητρα Κουβάτα~

Η Δήμητρα Κουβάτα γεννήθηκε το 1970 στο Βελεστίνο. 
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Ζει στη Θεσσαλονίκη, όπου και εργάζεται ως καθηγήτρια στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. 
Το «Σκυλί δεμένο» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή. 
Ποιήματά της και μικρά πεζά έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικές εκδόσεις, έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.










{Νήπιες λέξεις}

Οι λέξεις μου
όταν σε συναντώ,
μικρά παιδιά.
Πισωπατούν, δειλιάζουν.
Κρύβονται πίσω απ΄ τη φούστα μου.

Και όταν γυρνάμε σπίτι μας,
λιγάκι πριν τον ύπνο
μονάχα τότε αναθαρρούν
κι αρθρώνουνε λαλίστατες
τα χρώματα,
τις εποχές,
την πρέπουσα τη σύνταξη
παιχνίδια
και τραγούδια.

Και εγώ πάντα τις μαλώνω τρυφερά
«Κάθε φορά τα ίδια».








{Αστική ευγένεια}

Θερμά παρακαλώ
να βγάλεις τα παπούτσια σου
στο ξύλινο πάτωμά μου.
Τρίζουν τα μέσα μου
όταν έρχεσαι.






{Αλυσόδεση}

Τώρα που γκρεμίστηκες,
μακριά από τη σκιά
μακριά από τον έρωτα
σε γδέρνω και σε ποδοπατώ.

Εκεί,
κάτω απ΄ το δέντρο
που με ήθελες
δεμένο σκυλί
έγινα ζώο άγριο και παμφάγο.













Σε ψηλόλαιμα μπουκάλια κλειστές
φωλιάζουν
οι επιθυμίες μου
σκεπασμένες με ζάχαρη.
Στη ζύμωση του ήλιου
εκτίθενται
στο περβάζι μου
χρόνια τώρα.

Γι΄ αυτές
πρέπει να γίνω πουλί
κι αψήφιστα να στριμώξω στο στόμιο
το πελαργίσιο ράμφος μου.
Να τις περάσω γυμνές από τη στενωπό
των αναγκών
και της καθημερινής λάτρας.

Έτσι μετά από τόσο κόπο
εγώ θα πετώ
με μια παλλόμενη επιθυμία
δεμένη σφιχτά στο ράμφος μου.
Με ένα φτερό κουτσό
και με ένα μάτι καρφωμένο στην πλάτη.
Γιατί
καθώς εγώ θα ίπταμαι,
θα με κυνηγά,
όσο και αν απομακρύνομαι,
η αγωνία του δραπέτη
του καταδικασμένου
να κοιτάζει ισόβια πίσω.

Ευτυχώς που
όταν αποτυγχάνω, 
διανυκτερεύει με φώτα ανοιχτά
η ποίηση.





{Οικιακή οικονομία}

Θεωρητικά,
σίγουρα το είχε διδαχτεί,
αλλά
στην πραγματικότητα
ήταν ανυποψίαστη
ότι τα όνειρα είναι
κυρίως
σχολαστικοί αριθμομνήμονες,
ορκωτοί λογιστές στους ισολογισμούς,
αδέκαστοι
και στην απόδοση των κεφαλαίων.

Μικρή
έκπληκτη διαπίστωνε ότι
η μάνα της
ήξερε
κάθε στιγμή επακριβώς
πόσα ζευγάρια κάλτσες
πόσα πιάτα
είχε για πλύσιμο.

Μη μου μαθαίνεις να μετρώ με αριθμούς.
Μάθε με να λογαριάζω με μέρες αδειανές από αγάπη.

Μετά
άρχισε κι αυτή
να λογαριάζει
και ν΄ απαριθμεί
στους πόσους μήνες ο πόθος γεννάει οικειότητα
στα πόσα μου να κάνω το παιδί
από πότε έχω να πλύνω τις κουρτίνες.

Και τώρα πώς
να μην παραδεχτεί ότι
τις νύχτες
τα όνειρα
με μνήμη τραπεζικού λογαριασμού
ελέγχουν
και καταμετρούν μέχρι κεραίας
ποσό κατάθεσης – ποσό ανάληψης,
κοστολογούν
και στρογγυλοποιούν
αλάνθαστα.

Άτοκη εν τέλει
η κατάθεση ζωής.
Καμία απόσβεση. Κανένα απόθεμα ψυχής.
Χώρια οι κρατήσεις.

Πώς να διδάξει τώρα
αυτή
στην κόρη της
την οικιακή οικονομία;